Hoe is muziek in jullie leven gekomen?
Frank: ‘Mijn mama had een populair kinderkoortje in ons dorp, Meerdonk: De Kwelende Vogeltjes. Zo ben ik de koorwereld ingerold. Eens ik in de middelbare school zat, trok ik naar de ‘grote stad’, Sint-Niklaas. Ik studeerde er aan het Sint-Jozef-Klein-Seminarie. Daar deed ik auditie voor het knapenkoor In Dulci Jubilo - intussen herdoopt tot Flanders Boys Choir. Ik zag er veel onbekende gezichten en het niveau was hoog, dus dat was best spannend.’
Sofie: ‘Ik kom uit een muzikale familie: mijn mama was koordirigent en leraar muziek. En mijn opa was een orkestdirigent en leraar muziek en leerde me piano spelen nog voor ik naar de muziekschool mocht. Toen ik een jaar of dertien was mocht ik mee naar het koor van mijn moeder. Dat smaakte naar meer, maar het leeftijdsverschil met de andere koorleden was behoorlijk groot. Hun repertoire - meerstemmige kerkmuziek - was ook niet per se gericht op tieners. Daarom ging ik op zoek naar een iets jonger koor in de buurt. Zalig vond ik dat. Dat was echt mijn eigen hobby, waar ik alleen naar toe mocht. Ik heb er veel zelfvertrouwen getankt. En elke keer opnieuw werd ik geraakt door de muziek, door onze harmonie. Ik had regelmatig kippenvel.’
Een vaste wekelijkse date
Wanneer kruisten jullie paden precies?
Frank: 'Dat moet in 2007 geweest zijn. We kenden elkaar al wel oppervlakkig, maar hadden elkaar nog niet echt opgemerkt. Ik zong toen bij Cantatille en Sofie werd toevallig gevraagd om ons te begeleiden als pianiste, voor een specifiek concert. Dat liep zo goed dat die samenwerking bleef duren. De vonk sloeg zeker niet meteen over. Maar tijdens een koorweekend belandden we toevallig naast elkaar en ongeveer een maand later waren we officieel een koppel. Dankzij het koor, één grote vriendengroep, hadden we meteen een hoop gemeenschappelijke vrienden. We hadden ook veel raakvlakken en we hadden sowieso een vaste wekelijkse date: de koorrepetitie.'
Jullie hebben al jarenlang een eigen koor. Hoe gaat dat in zijn werk? Valt dat mee?
Sofie: 'Ik ben dirigent van Fine-tuned en Frank is voorzitter en zingt, dus we hebben elk een andere rol. Het is eigenlijk heel ontspannend. Als we al met een zekere spanning naar een repetitie vertrekken, komen we altijd goedgezind terug thuis. Je werkt aan een gemeenschappelijk doel, en dat is heel fijn. Het enige nadeel is dat we regelmatig een babysitter moeten zoeken. En dan klinkt het thuis wel eens: ‘Zijn jullie weer weg?’