Het stads[K]oor Kortrijk is nog niet zo lang geleden van start gegaan. Hoe is het begonnen?
Diederik: ‘Alles begon in de schoot van vzw Wit.h, een organisatie die focust op kunstbeleving die zich niet de wet laat voorschrijven door de markt of andere externe invloeden: ethisch, esthetisch en politiek op één lijn met kunstenaars die om activistische redenen Crip worden genoemd. In hun artistieke expedities bevragen en herdenken deze kunstenaars de toegankelijkheid van het kunstenveld en willen ze dat kleurrijk bevolken. Er waren al enkele initiatieven waarin ondermeer gemusiceerd werd met mensen met een beperking. Windstoot was een project, een Art Expeditie, dat focuste op de macht van de beperking, geïnspireerd door een gelijknamig schilderij van Léon Spilliaert. In Bloedtest ging men in samenwerking met het Museum Dr. Guislain de ethische en maatschappelijke gevolgen van de NIP-test onderzoeken. Het project wilde via tentoonstellingen en een artistieke expeditie weten of dergelijke wetenschappelijke evoluties leiden tot ‘een perfecte mens’.’
Dat zijn geen evidente onderwerpen!
Diederik: ‘Klopt. Op een bepaald moment vroeg de directeur en zakelijk leider van Wit.h, Luc Vandierendonck, me om ook een project te doen. In het begin had ik wat koudwatervrees maar onder het motto ‘laat het me proberen, dan zal het zeker lukken’ ben ik eraan begonnen. Van bij het begin was mijn insteek om aan de hand van een klankonderzoek een zoektocht te starten naar de mogelijkheden van de stem. Ik vroeg me daarbij af hoe we mensen met een kwetsbaarheid op een evenwaardige manier kunnen laten musiceren als mensen zonder een kwetsbaarheid of beperking. Daarbij gingen we vooral op zoek naar de raakpunten in plaats van de verschillen. Een goed voorbeeld daarvan is hoe we één van onze zangers met het Syndroom van Down lieten soleren samen met Mireille Capelle van het HERMESensemble. Er ontstond een mooi samenspel waarbij het verschil in de technische kwaliteiten van beide personen compleet leek te vervallen door de muzikale communicatie die er ontstond. Het optreden had een bijzonder grote impact op het publiek, dat er emotioneel bij betrokken raakte!’
In het begin waren het kortlopende projecten. Hoe heeft dat geleid tot een vaste koorwerking?
Diederik: ‘Omdat we bij de eerste kleinere, kortlopende projecten telkens opnieuw van nul moesten starten, onderzochten we hoe we een project op poten konden zetten dat structureler, duurzamer en nog meer verankerd was in de stad. We wilden mensen van diverse pluimage samenbrengen en motiveren om een project op te starten dat over langere tijd liep en dat geworteld was in Kortrijk. Van meet af aan was het voor ons duidelijk dat iedereen welkom moest zijn, dat er geen enkel onderscheid mocht en zou gemaakt worden.’
Is het de bedoeling dat jullie met bekend repertoire aan de slag gaan?
Diederik: ‘Neen, integendeel. We willen aan de hand van allerlei mogelijke vocale expressievormen muziek maken. Op enkele uitzonderingen na, musiceren we zelfs zonder tekst! Momenteel werken we bijvoorbeeld aan De Wonderlijke healing case van A!, een project met liederen op tekst en melodieën van Frank Adam. Het probleem is, vinden wij, dat als je op een tekst zingt, je jezelf laat inspireren door een ‘stem’ die niet de jouwe is. Wij willen dat de kwaliteiten van onze zangers centraal staan, dat werkt spontaneïteit in de hand. Soms begint er iemand uit het niets aan boventoon- of keelzang te doen. Je weet niet wat je hoort!'