Elena en Niek zijn al bijna vijfentwintig jaar een koppel. Sinds bij Niek dementie werd vastgesteld, is Elena ook zijn mantelzorger. De manier waarop ze omgaan met de ziekte, is zo inspirerend dat ze tot in Canada toe uitgenodigd worden om hun verhaal te delen. Tussen het reizen door gaan ze elke maand trouw naar de repetities van het Fotonkoor.
Toen Niek, 82 jaar oud op het moment van ons interview, nog werkte, was hij accountant en vermogensbeheerder. De eerste tekenen van zijn ziekte kon hij heel slim camoufleren. Elena: ‘Plots vroeg hij of ik meekwam naar de bank. “Dan zien ze daar wat een leuke vrouw ik heb!”. Maar eigenlijk had hij vooral mijn geheugen nodig.’ Hun verhaal is niet uniek. In Vlaanderen leven naar schatting meer dan 120.000 mensen met dementie. Een grote groep, maar toch blijft het taboe huizenhoog. Elena: ‘We moeten de ziekte niet verstoppen, maar leren omgaan met de symptomen en gevolgen. En muziek kan daar een krachtig hulpmiddel bij zijn.’
De kracht van muziek
Elena is sowieso een levendige prater, maar ze veert recht wanneer het woord ‘oer’ valt.
Elena: ‘Daar zeg je het! Muziek maken en klank creëren is oer, het is iets dat we altijd hebben gedaan, instinctief. Kijk maar naar kleine kinderen: die zingen en neuriën zonder erbij na te denken. Als je dan nog eens samen met anderen zingt of muziek maakt, dan voel je telkens weer hoe natuurlijk en fijn dat aanvoelt.’
Bij Niek en Elena heeft muziek een heel centrale plaats in hun leven. Ze zijn al jaren lid van het Brugse Fotonkoor en gebruiken muziek op allerlei manieren in hun dagelijkse routines. Elena: ‘De eerste keer dat Niek vroeg ‘Mevrouw, weet u soms waar mijn vrouw is?’ schrok ik enorm. Je eigen partner die je niet herkent, dat is een klap in je gezicht. Nu roept Niek me met een mini-liedje, een melodietje. Als ik dat hoor, weet ik dat hij mij bedoelt. Dat is toch net zo goed?’