Gunter, was jij voorbestemd om te gaan zingen?
Gunter: ‘Ik ben alleszins groot geworden in een huishouden waar veel werd gezongen, vooral tijdens het afwassen. Thuis konden we vierstemmig zingen: mijn vader was bas, mijn moeder sopraan en mijn zus alt. Mijn ouders zongen allebei bij C-Koren in Ekeren. Ik ging bij het jeugdkoor in Ekeren en volgde notenleer. En als twintiger volgde ik zangles op de Muziekacademie van Berchem, bij Rachel Fabry.’
Wie weet is dat wel iets
Hoe kwam je hier terecht?
Gunter: ‘Via via. Ik zong eerst bij een semi-professioneel ensemble, daarna bij Capella Brugensis, opgericht door Patrick Peire. In dat ensemble leerde ik iemand kennen die bij Currende zong, een ensemble voor polyfonie en barokmuziek onder leiding van Erik van Nevel. En op een mooie dag werd ik gebeld voor een vervanging bij het Vlaams Radiokoor. Ik had toen nog een vaste job als tuinarchitect, maar mocht komen ‘voorzingen’ in de Opera in Gent. Dat is nog niet echt een auditie. Ze willen daar vooral testen of je vlot muziek kan lezen en of je stem past bij het koor. A capella moest het, zo kon Johan Duijck ‘mij beter horen’. Gelukkig hielden ze me niet lang in spanning: twee dagen later kreeg ik al goed nieuws.'
En bij jou, Paul?
Paul: 'Mijn moeder gaf les in het Deeltijds Kunstonderwijs. Dat betekent dat mijn grootmoeder heel vaak op me paste. Ik ging met haar mee naar haar koorrepetities, maar dat was in het begin absoluut niet van harte.
Rond mijn zevende ging ik bij het koor van mijn moeder, De Karekieten in Dilsen-Stokkem. Daarna begon een lange zoektocht. Ik heb kunsthumaniora gevolgd in Brussel. Daar moedigde Etienne De Lombaert, die notenleer gaf, me aan om de piste van de muziek verder te verkennen. Maar zelfs op het Conservatorium vielen de stukken nog niet helemaal op hun plaats. Op een dag - ik woonde intussen in Antwerpen - kreeg ik een telefoontje van zanglerares Lucienne Van Dijck: ‘Zou je niet eens contact opnemen met het Vlaams Radiokoor? Wie weet is dat wel iets?’ Net als Gunter begon mijn avontuur hier met een vervanging. Ik sprong een gat in de lucht. En ik ben nog altijd heel dankbaar dat ik die kans heb gekregen.