Hoe ben je precies bij een koor terechtgekomen?
Harry: ‘Dat is, zoals veel dingen in het leven, een kwestie van toeval geweest. Ik ging de piano stemmen bij mijn architect Koen. Toen ik klaar was, speelde en zong ik bij wijze van afsluiting een lied uit het repertoire van Jules de Corte. Ik zing al sinds ik kind was en ik heb tien jaar als toetsenist bij de band Buurman de backing vocals gedaan. Voor mij is zingen altijd een evidentie geweest, maar ik deed het in de luwte. Koen hoorde me bezig en was aangenaam verrast. Hij was zelf pas lid geworden van het koor Chamber Choir Flanders (CCF) en stelde voor om een repetitie mee te komen zingen. Zo gezegd zo gedaan. Ik moest geen auditie doen en ik kon meteen aansluiten bij de tenoren. Het koor was nog maar net opgestart dus ik was vanaf het begin deel van de groep. Ik was een beetje op het juiste moment op de juiste plaats.’
Voelde je een drempel om ‘ja’ te zeggen?
Harry: ‘Wat voor mij geldt, in alle omstandigheden in het leven, ik doe het met een Pipi Langkous-mentaliteit: ‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het zou kunnen.’ Ofwel valt het tegen en dan is het ook zo. Ofwel valt het mee en is het zoals je gedacht had. (lacht) Vindt de dirigent het niet goed genoeg, dan zal hij het mij wel komen zeggen achteraf. Dan zoek ik iets anders. Zo simpel is het. Met kinderen krijgen is dat bijvoorbeeld hetzelfde. Je weet niet waar je aan begint. Als ziende mens weet je dat ook niet. Je doet dat gewoon en je ziet wel hoe het loopt. Ik snap dat soms zelf niet goed hoe mij dat tot nu gelukt is.’