‘Ik was bijna heel mijn leven een huis-, tuin- en keukenzanger. Overal in huis zong ik liederen van Bach of Händel. Het was niet luidruchtig; ik ben een schuchtere mens, maar het was wel continu aanwezig op de achtergrond. Mijn dochter vond dat heel fijn. Mijn vrouw hoorde dat niet graag.’
Een heel repertoire in het Duits, dat is toch geen evidente keuze?
Gie: 'Voor mij wel. Ik ben tweetalig. Als prille twintiger trok ik naar Duitsland voor een opleiding Theologie. Er was een priestertekort in sommige Duitse regio’s en ik wilde graag priester worden. Ergens onderweg in de opleiding ben ik mijn geloof kwijt geraakt. Het doofde stilaan uit. Dat heeft me veel verdriet gedaan. Maar mijn liefde voor Bach en Gregoriaanse zangen werd er enorm aangewakkerd. Ik genoot ervan om in een halfdonkere kerk de vespers te zingen. Daar keek ik elke week weer naar uit.'
Da’s bijna 60 jaar geleden! Wanneer heb je de draad weer opgepikt?
Gie: 'Het heeft héél lang stil gelegen. Ik ben terug naar België verhuisd en zocht mijn weg om hier weer te integreren. Ik vond werk in de universiteitsbibliotheek in Antwerpen en ik stichtte een gezin. Het is pas op mijn 75ste dat ik me opnieuw heb ingeschreven in de academie van Heist-op-den-Berg. Ik herinner me nog dat ik tijdens de inschrijvingsdagen naar de academie ging. Er waren twee zangleraren nieuwe leerlingen aan het registeren, een man en een vrouw. De vrouw was druk bezig dus ik ben op de man afgestapt. Hij is nu al vier jaar mijn muziekleraar. Een toevallig moment waar ik erg dankbaar om ben.'