De Engelse Mozart. De Britse Orpheus.
Henry Purcell (1659-1695) beschrijf je niet zomaar als ‘barokcomponist van de late zeventiende eeuw’. Hij componeerde in vele genres, en alles was van de hoogste kwaliteit. Hij stierf jong, maar liet een groot oeuvre na, dat in Engeland en ver daarbuiten nooit vergeten is. Tot vandaag weet hij de ziel van de Engelsen te raken. Bij zijn driehonderdste verjaardag, in 1959, waren de trompetten van onder meer Benjamin Britten en Michael Tippett niet lang genoeg om alle noten uit te stoten die ze op hun lofzang hadden.
Over de mens Henry Purcell weten we heel weinig. Wie was zijn familie, waar en wanneer is hij geboren, wat was zijn achtergrond, wie waren zijn vrienden? Er zijn bijna geen persoonlijke verhalen over hem bekend. Geen anekdotes, bijna geen brieven. We moeten dus gissen en veronderstellen. Over Henry Purcell als componist weten we misschien meer, tenminste als muziek ons iets kan zeggen over de maker ervan. Waarom schreef hij wat op welke teksten? Reflecteert de keuze voor soms erg donkere thema’s in zijn muziek een wat gloomy karakter? Ook dat weten we niet.
What's in a name
De familie Purcell behoorde tot de Londense middenklasse. De Purcells waren timmerlui. Toch was het hen van in de zestiende eeuw toegestaan een heraldisch wapen te voeren. Daar staan varkens op. Waarom? Misschien Purc/Pork: ‘varken’? Dan is de ‘ell’ een verkleining van dat varken. De familie Varkentje dus — een verwijzing naar een verleden in de varkenshoederij?
Soms spreekt men de naam Purcell uit met de nadruk op de tweede lettergreep, die dan rijmt op Duracell. Er is geen enkele indicatie dat Henry’s naam in zijn tijd op die wat Fransere manier werd uitgesproken. Doe maar ‘Purcell’, min of meer rijmend op ‘omhulsel’.